Τρίτη, 7 Ιούλιος 2009
Άρχισα να αποστομώνω τον εαυτό μου σε ηλικία μονοψήφια.Συνέχισα να τον εκπλήσσω μέχρι που μια μέρα έκανα πραγματικά αυτό που ήθελα απ' όλα περισσότερο.Εκείνον καλύτερο.Τότε άρχισε να μου μιλάει και να μου εξηγεί όλα όσα ήδη γνώριζα αλλά απέφευγα .Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλες οι ιστορίες από μέσα μου και φτάσαν ως εδώ.κι αν νομίζεις πως τελευταία δε μιλώ γιατί μειώνονται οι λέξεις μέσα μου είσαι πολύ λάθος.Εγώ φυσάω στο αυτί σου κι εσύ στο δικό της,κι εκείνη στο δικό του και πάει παρακάτω...
Για λόγους ανεξήγητους περιμένω γράμμα καθημερινά.Περιμένω κάποιον να μου ζωγραφίσει ένα αστέρι και να μου το στείλει.Περιμένω ένα φύλλο αμυγδαλιάς τυλιγμένο σε ενοχές και χαρτί να ρθει για να μου φέρει ότι δεν μπόρεσε να κουβαλήσει ο φετινός Μάρτης.Περιμένω και μια φωτογραφία από τότε που το ηλιοβασίλεμα ήταν ακόμη ασπρόμαυρο και όχι ματωμένο.
Ένας άνδρας 2.10 μου παίζει βιολί απόψε στην τηλεόραση.
Θυμάμαι ένα ποίημα που παρακαλούσε το σταθμάρχη να αφήσει τους Ηπειρώτες να φτάσουν με τα πλοία φέτος στα χωριά τους.Και μου χε φανεί τόσο σκληρό εκείνο το όχι του σταθμάρχη που ακόμα να του το συγχωρέσω.
